Número total de visualizações de página

quinta-feira, outubro 01, 2009

Actualizacións II


Que fermosa es, miña rula! Tardei en atoparte pero por fin estás comigo, ao meu lado, para min. Sabes?, terte faime feliz de verdade. Non podes imaxinar o tolo que me puxen cando botaches a correr. Menos mal que atopei o zapato que foi o que, finalmente, me levou a ti: o único pé do mundo que podía entrar neste zapatiño tan pequeno.
Non estás cansa?, miña pobre... e esas mans tan estragadas de fregar non volven facer nada máis que poñerse unha sobre a outra, en cada dedo seu anel. Diso encárgome eu. Xa non terás que traballar, nin ter conta de nada, só quererme a min e seguir a miña mirada. Reflectir todos os días a miña imaxe na túa mirada serena e confiada, coma agora. Máis ca agora, que estás cansadiña. Repousa miña xoia, no meu ombreiro, recibe os dons que che ofrezo e vivirás practicamente feliz nun pazo de ouropel herméticamente pechado.

2 comentários:

Anónimo disse...

O afán de posuír (propiedade privada, plena e perfecta) disfrazado da perpétua chantaxe do amor.

Xis disse...

Xa che digo, sempre é un gusto entrar no teu blog. Teño moito que comentar dende as fendas ata as flores...

Pero saio para Euzkadi, outro día dareiche a lata.

Parabéns coma sempre e a seguir escribindo

xmpb