Número total de visualizações de página

terça-feira, março 14, 2006

Os meus posmodernos preferidos

Parada de autobuses sen marquesiña.
Pés fríos, xelados, doridos.
Ti non estás. Eu non estou.
O autobús non para.
¿Por que daquela me cabreo?
Falta de madurez en min, en ti, no chofer, no autobús
e na marquesiña.
Lóxica atropelada.
Media hora máis tarde chega outro autobús, igual pero
maduro.
Para.
Subo e séntome nun sillón cortado a navallazos e no que
pon puta puta
e miro pola ventaíña e teño aínda os pés fríos.
Ti non estás.

X.L.Mosquera Camba, A tensa calma da catapulta, Ed. Positivas

33 comentários:

musgallo disse...

Horror!

SurOeste disse...

Tes razón, Musgallo: aquí non hai nin cisnes, nin pavillóns, nin clítoris de almibre. Só un tipiño cos pés fríos esperando por un cutre autobús. Pouco que ofrecer.

SurOeste disse...

Facéndolle acso á suxerencia dun amigo, remexín nas tripas do blog e conseguín abrir a posibilidade de que calquera poida deixar un comentario.
¡Benvidos!

SurOeste disse...
Este comentário foi removido por um gestor do blogue.
Sir Gawain disse...

Cando escribo non me pode o afecto, digoo de entrada. (Debe de ser porque escribir sempre me resulta fisicamente fatigoso: os frades dos scriptoria medievais empregaban unha frase moi simpatica para describir esa situacion e mentres pedir mais vinacha, como dicimos en Vilapodre. A frase, un entre tantos adagia, queda para outro dia.)

Reproducia Carballo Calero, critico por quen sinto unha simpatia moi relativa e persoal que nada ten que ver con tirios ou con troianos, un xuizo cheo dun esvaradio pero funcional senso comun sobre as vangardas: o futurismo acabouse na dialéctica que nos levou a outras propostas mais completas e complexas porque non é o tema o que fai que sexamos modernos, isto é, se cantamos o avion coa estética de Hugo seremos vello, se cantamos o amor cunha estética nova seremos novos...

(Isto era mais ou menos en parafrase algo que recordo que o meu compatriota dicia no capitulo de Manuel Antonio.)

Non creo que este poema sexa un horror, pero tampouco creo que o feito de que haxa ou non haxa nel determinadas cousas.

Di o supertacagnon, que son eu:

a) que "a tensa calma da catapulta" é na poesia o que os cinéfilos chamamos unha cult movie: un lugar onde poucos privilexiados poden interrogarse a si e os outros e dicir o poucos que acceden as verdadeiras canles nas que xorde o emerxente;

b) alguén escribiu unhas palabras poucas nunha revista do pais sobre este libro: o recibir o artigo o autor comentou que o caracter guadianesco que o critico sinalaba o definia; non sei se eu teria escollido o poema que escolleu suroeste para representar o volume, pero estou convencido de que calquera escolla é parcialmente erronea dado que son as pausas, os brancos, o intersticio ou gume mortal da folla que divide e unifica as entidades de escritura os que constituen o verdadeiro texto neste caso...

c) é a aparicion do emerxente que nos invita e nos arrastra e nos permite reflexionar nunha serie de niveis superpostos (producto/texto - direccions: referente/afora diverxencia de consumo);

d) que este libro sexa unha rara avis: un verdadeiro cruce e espazo de dialogo nun sistema literario galego como o actual no que parece que o triunfalismo botaratesco de tantos exrevolusionarios que din que non nos temos que preguntar nada mais, que xa podemos morrer tranquilos (tranquilos morreran eles!);

e) dentro duns poucos dias estrease a ultima pelicula de Nanni Moretti: estamos na mascara do eu, na mascara da mascara, na vertixe en- e desenmascaradora do eu que nega a sua propia designacion fuxindo dela con horror (horror!) cara o infinito (Pascal!): igual que o xa mencionado, igual o autor, Godard, un pouco de Cindy Sherman (por dicir algo), un tanto de Jabès ou de Levi ou dos poscoloniais que se miran a si mesmos para dicir que non somos so a sombra da nosa redencion senon unha onda de temores que se expanden non linealmente e non se acaban asi como asi...

f) armase do non obvio: lease o libro con atencion a ser posible; eu, que estarei en Purg. I, como Caton Uticense, respecto a musgallo que di o que pensa e sempre o fai e respecto (e ben aprezo) a suroeste que me devolve o lugar dunha longa fidelidade (a da lectura deste autor)... asin son eu (libertà va cercando, ch'è sì cara,/come sa chi per lei vita rifiuta).


Nada do que aqui pon é obvio, ningun dos lugares cara os que se dirixe este poema é obvio.

Como sei que suroeste ci tiene deixo aqui un lugar de pensamento para o non obvio:

"La promesa de emancipación era recordada, defendida, expuesta por los grandes intelectuales, categoría surgida de las Luces, guardiana de los ideales y de la república. Quienes en nuestros días quisieron perpetuar esta tarea con sólo encarar una resistencia mínima a todos los totalitarismos y que, imprudentemente, han designado la causa justa en el conflicto de las ideas entre ellas o de los poderes entre ellos, los Chomsky, los Negri, los Sartre, los Foucault, se equivocaron dramáticamente. Los signos del ideal se han embrollado. Una guerra de liberación no anuncia que la humanidad continúa emancipándose. La apertura de un nuevo mercado no anuncia que la humanidad continúe enriqueciéndose. La escuela no forma nuevos ciudadanos; como mucho, forma profesionales. ¿Con qué legitimación contamos para continuar el desarrollo?"

(J.F. Lyotard)



O autor quere dicir que imos ter que buscarnos outro modo de felicidade que ainda non estea colonizado, que non se exprese ainda coa linguaxe unidireccional do poder.


Capito?

Sir Gawain disse...

Non te queixes, que na estrea me esmerei de carallo...

Eh?

SurOeste disse...

Si, si, agora a devaghar todo o que dixeches.
Benvido sexas!

SurOeste disse...

E volvendo ó poema: é un fermoso poema de amor e de soedade sen cisnes. Gústame a súa lingua sen adornos, o seu estilo descarnado, a súa serena violencia.
A súa tensa calma.

Nando disse...

Ola! Preciso falar contigo... mais non atopo o enderzo de correo electrónico no perfil. ¿podes escreberme a nandinho_gz@hotmail.com? GRAZAS!!

musgallo disse...

Tanto posmodernismo...parecedes os electroduendes, ho!

SurOeste disse...

Musgallo, esperaba que argumentases un pouco o teu "Horror!"

SurOeste disse...

Musgallo, hai un mes que non podo pensar noutra cousa. Levo unha semana con contraccións e puxen esta serie de post a ver se as vosas ideas funcionaban a xeito de oxitocina para acelerar este pesado parto. isto xa non pode durar moito.

Sir Gawain disse...

Querida suroeste, espero que escribas a Nandinho que o tes in pensiero...

Polo demais non creo que tampouco debamos ser absolutamente claros sobre o que dicir dun poema. El esta no seu lugar e nos o consumimos.

Nos pavillons e os cisnes non hai nada de malo...

Neste poema hai un espazo de dialogo: o traballo de lingua non é doado de ver. Se se relaciona con Beckett e con Pereiro chegarase a algo de claridade, pero non a todo.


Bicos...

SurOeste disse...

Meu admirado Gawain.
como dixo o outro, para que falar de ámbar se temos o marmelo na neveira?
Para que poñer a un tipiño a deambular por solitarios pavillóns desde os que contemplar, tristeiro, ciños nadando no espello dun estanque ou folerpas de purísima bla, bla, se o podemos meter, fodido cos pés fríos e os calcetíns furados no dedo ghordo, nun autobús de asentos rachados e violentos grafitis que non digan ohh traidora, ohhcruel, que digan putaputaputa?

Os pavillón non teñen nada de malo para encerrar neles a Fernando VII e a tódolos cursis do mundo.

SurOeste disse...

A ver, Musgallo, arremágate e molla as bragas, muller.

SurOeste disse...

Arremángate oh!!

SurOeste disse...

ho!

musgallo disse...

Ufff! con que me encontro hoxe! Unha suroeste impaciente que coñece ao sir...vaia remexido! parece que en todos lados vos coñecedes todos, eh?
Mira, Suroeste, que ás veces non dicides cousas feas os poetas, eh? (bueno, secadra prefires que te chamen "poetisa"; albisco en ti certo feminismo recalcitrante). Mira que iso de que vas parir...non sei, muller, que feo quedou, dixéstelo coma se foses ter un alien ou algo así. Non sei, chiqui, eu nunca tiven moita sensibilidade para a poesía, que non é o mesmo que carecer de sensibilidade (mollo as bragas sen me ter que arremangar necesariamente).
Pois non sei, ghuapa, non teño ghana ningunha de caer na trampa que me tendes, de querer que argumente o meu gusto. Ufff! canto habería que falar, che! primeiro sobre se é certo iso de que sobre os gustos non hai nada escrito...en fin, que carallo! non podería ser que non me ghusta e punto?
Mira, eu sempre fuxín das teorías. Non me apetece nada perder o tempo en libracos que non me van solucionar nada agás unha oposición, cousa na que non estou interesada de momento. Se queres aulas de teoría literaria, xa chas deu (e penso que ben) o sir que para iso ten o suficiente criterio.
Eu o único que podo darche é a miña opinión. E...non sei se poñer apartados...
Do primeiro que fuxo é das etiquetas. Parécenme un obstáculo para a creación e sobretodo para a publicación: fan seguir as modas e provocan o encadramento e estancamento dos autores, da literatura e do leitor.
Logo está a teoría que estas implican e que no caso do posmodernismo adoece de incoherencia: racionalizar o que se pretende non racional! Imposíbel de levar a cabo:o autor é un ser racional;a creación é pura construcción.
Despois está o tema de se o posmodernismo foi un dos movementos máis fechados, exclusivamente destinados á elite...home, para os que vivimos a década dos 80 desde logo foi un movemento que se soubo achegar ás clases populares. Non aconteceu así tanto co Surrealismo (isto pensámolo os que non vivimos a época, pero vai ti a saber)aínda que as canles de producción tamén eran outras. Bueno, unha vez atopei unha pintada nun muro que era un auténtico pastiche surrealista-posmoderno (podería existir esta etiqueta? non o sei nin me importa):"Con un poco de esfuerzo y saliva el elefante se la mete a la hormiga" ja,ja, coñecería este crack dos 80, e deixaríase infuír por El gran masturbador" de Dalí?ja,ja...
O que pretendo dicir é que ás veces lle damos demasiadas voltas ás cousas e nos paramos máis en teorías e etiquetas e se isto é así ou andando e desde logo, a min nin é algo que me faga disfrutar nin creo que (en demasía, do que creo que peca)sexa bo para a literatura porque a crítica (a miña menos, pero tamén, ja,jaaa)é prexuizosa e perversamente manipuladora. Estou chea de ir ás livrarias e atopar tódolos premios literarios por tódolos currunchos; logo está a pseudo-literatura do Oriente Próximo que é a única que nos fan chegar e que está máis occidentalizada ca pouco e que sempre anda coa puta travesía a voltas (algo que está moi de moda, sobretodo en Stgo. grazas ufff!ao Araguaney que nos fai ser super simpatizantes da causa palestina, moitos cren que con levar unha ao pescozo chega, e esquecer a nosa propia pessach e que cobixa os absurdos e hipócritas mitins do BNG, que adoece de todo menos de nacionalismo). Logo temos a Saramago e o seu grandioso discurso que provoca que algúns, coma o capitán maré, queiran crer (e digo queiran porque non creo que sexan tan inxenuos)que o comunismo é o mesmo que partir un bisté entre todos.En fin...que a min gústame a literatura (iso si, so repugnantiña para ela e o que fago é abrir un livro pola metade, nunha páx. calquera e se me gusta comezar a lelo)pero non me gusta semallante manipulación (a non manipulación é inevitábel pero xa me parece excesiva)que fai por exemplo que un rapaz galego nunca puidese ter a sona e publicar á par dun poeta xudeu anque estivese á altura do mismísimo Cohen (e non habería que matizar o de xudeu como me dixeron algúns, eh?)Vou parar, que me perdín. Ves ao que te arriscaches, Suroeste? pero é a última vez que o fago, eh? son demasiado preghiseira para poñerme a pensar.

musgallo disse...

Pois nada, que despois de botar o pitillo (fumo demasiado, Suroeste, será para encher o meu baleiro intelectual, e despois quéreste arriscar a tomar un café comigo, que tería que ser no De vagar xa que en filo non se pode)volvo ao tremendo rollo que che botei. Pois o tremendo rollo será, secadra (estou facendo todo a pelo porque me atopei agora co tremendo percal que me propuxestes)para explicar a miña fobia pola literatura galega, (algo que me fixo ter a teima de que só deixan saír a flote o malo para que nunca deixe de ser unha lit. minorizada)e que creo que comparto co sir anque non tomo unha actitude tan reprochablemente displicente coma el. Secadra engánome, eh, sir? Ah! e falo das literaturas en xeral, sempre hai a excepción que confirma a regra.Paréceme innecesario dicir isto das xeneralidades, pero sempre hai peña curta de miras que adoece de sutilidades pero logo toma todo pola tremenda (o que eu lle chamo ser curto de miras), e non me refiro precisamente ao anteriormente mencionado.
Eu vivín, o que implica ver, escoitar e ata "crear" (enténdase isto no sentido máis popular da palavra)o posmodernismo coma algo natural e creo que nada del me asombra. Simplemente creo que foi dunha maneira moi diferente a como se pode ver actualmente. O lema era, como cantaba Alaska, " a mi lo que me gusta es vagabundear", algo que levamos á práctica os da nosa xeración e que non digo que estea ben nin mal,e a cultura máis populacheira era a de Almodóvar de "Quiero ser mamá, quiero tener un bebé, lo llamaré Lucifer y le enseñaré a vivir de la prostitución" que creo que non ten nada que ver co que ti, Suroeste, queres parir.Hoxe hai burdas imitacións que redundan na lúdica e marabillosa burdez do anterior, coma ese horrendo grupo MClan que canta o de "te fuiste a Moscú, me dejaste sin menú...la sopa fría". Todo son modas, todo é vello, nada é innovador...
En fin...que por primeira vez vin tan suxerente título da "tensa calma da catapulta", que, se o livro é coma o poema que puxestes (fíome do sir e secadra hai algún mellor porque me nego a crer que despois de que mencione a Batiatto e Jodorowski lle guste este bodrio)o que máis terá de posmoderno será, precisamente o título, que nos trae inmediatamente á memoria A hora da Estrela da Lispector (innovadora si, pero secadra sobrevalorada, aínda que a min me gusta moito, pero isto non ten que ver coa valoración). Logo, respecto ao contido, tamén se nota que leu o livro da brasileira e que fixo unha mera e burda imitación dun dos instantes descritos. E mira, cLarice era posmoderna? ja,ja...aquí estamos!Pero bueno, eu non teño prexuízos. O escritor, e máis o posmodernista, seica escribe para el, pero non sei eu...logo para que carallo publica? Eu a poesía léoa desde hai moi pouco tempo aos poucos, para min é coma escoitar unha canción, depende do momento,etc. e é algo que podo ler mil veces, cousa que non me ocorre coa narrativa.
Pero para min a arte deixa de ser pertenza exclusiva do autor no momento en que a saque á luz.Houbo un na Serra que fixo un barco moi ben feito pero fíxoo no faiado...e ninguén lle puido negar que era artista. Impórtame un nabo o que o autor me queira transmitir. A miña leitura aquí si que é posmoderna.
Non me gusta porque adoece de consciente, porque me parece pobremente lineal, porque non son versos (outra cousa é a poesía), porque peca demasiado no realismo e porque o instante se demora demasiado, porque a lingua me resulta áspera, porque non me produce ningún tipo de emoción, porque non atopo eses espazos en branco necesarios aqui, que menciona o sir e porque resulta ñoño con iso de puta, puta, tan ñoño coma a Ana Torroja cando deixou Mecano, que xa é dicir.
E non vou falar dos meus gustos, non vou tomar neste momento esa actitude narcisista que algúns se empeñaron en que era propia dos posmodernos. Iso, noutro momento e se me dá a gana.(Tampouco mo pedistes, Suroeste, nin falta que fai). Dis que remexes na dorna...bueno...

musgallo disse...

Ah! cando digo que non teño prexuízos (si os teño, claro, é imposíbel non telos) quero dicir que separo as emocións do tanxíbel, da obra. Así, o rapaz galego, ja,ja que mencionei antes é un, que me resulta ás veces irresistíbelmente cómico sen el o pretender, pero que segundo o meu gusto, deixou para o meu pracer unha cita de beleza perfeita. Lástima que secadra a traducción ao galego no sexa tan boa. A cita é, seina de memoria: "From the cryness they rose, up the hills to the wire". O peor foi para o que a empregou. Que non se queixe, que lle estou facendo a propaganda necesaria para que sexa máis lido ca min. E non pretendo facer a pelota, eh? que a min a peña inxenuamente cómica, resbálame, como se di no español.
Un bico, Suroeste.

musgallo disse...

Ah! e volvo: xa que andas co posmodernismo ás voltas, podes ler O que Molero diz, de Dinis Machado; é narrativa; supoño que xa o coñecerás dado que te permites ter os posmodernos preferidos.
Un bico, secadra un día tomamos ese ,tan decepcionante para ti,café, aínda que o teño que pensar porque ...quen me di a min que unha preñada imaxinaria non está tola, Suroeste? ASclárame iso do parto, eu xa cumprín e es ti agora a que está en débeda.

SurOeste disse...

Arremangar arremangácheste, muller!

Terei que volver a ler todo tres ou catro veces (igualiño me pasa co sir) para saber o que me queres dicir (ou o que quero entender, que tamén), pero o que si que xa collín á primeira foi a música de fondo e resultoume moi relaxante.
Mira Musgallo se son vella que son das de Mazarelos, é dicir, aínda me perdo na vosa/nosa nova facultade. O De vagar, polo tanto é un país ignoto para min. Isto proba que o de que xa me recoñeciches é un farol: eu son unha insignificancia que anda tropezando con todo e preguntando onde está todo e como se fai para...
Como non me aceptes o café, nunca repararás en min.
E ó que iamos: un só poema non fai proba (lembra que un só bico tampouco).
A tensa calma da catapulta conmocionoume cando o lin. Ben iso non quere dicir que sexa bon ou mao, simplemente que se produciu aí un deses pequenos milagres da comunicación. Agora quero ir máis alá e saber que ten para funcionar así. Non é un libro pretensioso, non é un libro resultón, non é un libro coma tantos e tantos que se poidan ler. É un estilo moi persoal e, efectivamente, áspero.

Dáte conta que poñer dun poema, dun libro ou do que sexa simplemente "horror" e logo marchar é como que che peguen unha labazada sen saber por que.

E dito isto, aclaro que non son poetisa e nunca o fun. Só de cando en vez escribo un pequeno relato, que son os que poño aquí, para o meu propio solaz e para o voso.

Fáltame o do parto: teño que escribir un relato sobre isto. Foi unha experiencia que me impactou moito.

Sir Gawain disse...

Convertiuse isto nun espazo tan intimo que case méteme respecto meterme. Ainda asi, preparadas ou non, ala vou.

Direi en primeiro lugar que non son mais partidario da posmodernidade que do marxismo. Creo que debemos ser terroristas con respecto a todo aporte metodoloxico que nos expulse do mesmo método: un método sen método debuxado como epistemoloxia inclusiva. A posmodernidade continua sendo unha referencia necesaria por dous motivos: a) porque é unha estacion da vida intelectual europea, ou o que sexa, por dereito (o feito de que se consolidase na-lgunha-s catedras e de que os argumentos que marquen unha verdadeira distancia se declinen como retroceso son unha marca de non-caducidade); b) porque a universidade (o lugar das ideas) patria sigue vivindo ainda do estructuralismo mais aberrante.

O que di suroeste sobre o poema, os pavillons e via dicendo non me convence porque sirve para establecer prazas fortes estéticas de localizacion bastante demagoxica (cousa da que non a acuso porque sei que sempre emprega as suas propias armas para batirse e o suficientemente coherente para non ter que mobilizar a ninguén para soster o que di). Todo isto ten unha grande pega: é que solo empregamos un rexistro para falar? Non pode un ser simplesmentes ironico non empregando a ironia como longo chiste sen gracia (iso é, por certo, o que os manuais de secundaria denominan literatura galega), senon como lugar do radical da desviacion (recordense Platon, Kierkegaard, de Man)?

No feito de que a musgallo non lle guste o poema non vexo nada de malo. A min o libro paréceme estupendo e intelectualmente sutil e estimulante (cousa imposible de atopar hoxe nun libro publicado en galego). Pero non nos confundamos. Desde o modernismo a teoria da literatura faise indisociable da praxe literaria, antes tamén o eran pero ninguén se daba conta (nin sequera os que en realidade se daban conta como Coleridge). Non hai escritores inocentes. Estou intimamente convencido de que Mosquera Camba non o é.

E moi ben pola sua parte.

Que queda para dicir se todo o que lemos é opinable? Como critico a ratos estou por unha lectura terrorista, ecléctica e descaradamente partidista do producto literario. Como escritor estou pola practica do non obvio, do non vertical.

Poderia seguir e deberia seguir. Pero non quero aburrirvos.

Bicos para ambas...



P.S.: Unha pintada ten que dicir sempre putaputaputaputa... que diria noutro caso?

P.P.S.: Lamento, suroeste, que te atopes a disagio na facultade nova. No De Vagar pasei moitisimas tardes e comin ducias de veces... saudame os camareiros...

P.P.P.S.: Espero non decepcionarche, musgallo, quizais o faga o cincuenta por cento, pero debo revelar que non son un grande defensor de Jodorowsky (ainda que me interesan os seus acertos como guionista de comic e axitador cultural nos sesenta e primeiros setenta). Battiato, sen embargo, é un dos mais grandes artistas vivos de Italia, Europa e do UNIVERSO... espero poder estar Firenze o vintecinco...

SurOeste disse...

Sir: aquí deixo publicamente dito que se non mobilizo a ningún sabio para apoiar as cousas que digo é por ignorancia máis que por soberbia. Aínda que que...para que abusar do cerebro dos demais se podes poñer a funcionar o propio?

Dixo un nomeado e recoñecido poeta dos 80 que se pasara á narrativa porque "non se pode ser sempre sublime".


Este é dos que garda ámbar na neveira e bota cisnes no bidé.

Non-me-amoles, Sir, xa sei o que é a variabilidade lingüística.

Sir Gawain disse...

O que me preguntabas por correo moi ben, por certo.

Vale, no te amolo.

Non digo que mobilices ti os sabios senon que outros empregan o tipo de argumentos que ti empregaches para preservar un lugar de privilexio a traves de outros...

Boh! (Como dicia Mao...)

Non creo que a poesia sexa sublime. Nin todo o contrario. Non creo que a poesia deba ser nada en principio. O poema debe ser como un parasito (Hillis Miller), un virus que muta a sua forma para non ser clasificado a proxima vez. Iso é o mais cerca que estou dunha dialéctica estético-literaria a dia de hoxe.

SurOeste disse...

Ah, pois aí xa estamos de acordo.

Anónimo disse...

Recoñezo que fun eu o que escribiu puta puta no sillón, pero os navallazos xa estaban, que quede claro.

SurOeste disse...

Xa imaxinabamos que foras ti, anónimo cabaleiro do antiface, quen había ser?

musgallo disse...

Iso é precisamente o que me fode,sir:que a literatura e a praxe vaian intimamente ligadas, cousa que hoxe peca de exceso e que provoca que moitos bos escritores teñan que deixar as súas obras a escuras, encerradas nun caixón, e outros, malos, malísimos, alcancen o cumio por seguir unha determinada liña.
Sorte que tes de poder estar en Firenze...gústache Batiatto...es un friki (eu prefiro sibarita).
Suroeste: mmmmmmm...paristes...ah! fatídica experiencia...(supoño), a min, de só pensalo, póñenseme os pelos de punta. Andades todas impactadas coa placenta e esas cousas horrendas...non é para menos. Se algún día tomamos ese café (xa che digo que non esperes que che divirta con inxeniosidades), espero que non me menciones nin ovarios, nin palacenta, nin trompas, nin nada diso, que me dá moita grima. Joder! xa podías facer un relato sobre outra cousa, tía!

SurOeste disse...

Musgallo, xa ves que se nos van acumulando as cousas de que falar.
Non estou obsesionada con nada diso, pero agora que teño a experiencia vexo todo con outros ollos. A miña experiencia non foi cruenta en absoluto. Dá para un café. Dá para un relato.
Musgallo, eu teño dous fillos.

Anónimo disse...

I found this site using [url=http://google.com]google.com[/url] And i want to thank you for your work. You have done really very good site. Great work, great site! Thank you!

Sorry for offtopic

Anónimo disse...

Who knows where to download XRumer 5.0 Palladium?
Help, please. All recommend this program to effectively advertise on the Internet, this is the best program!

Anónimo disse...

[url=http://moodlee.alphaplus.ca/sso/hive/]viagra free shipping[/url]